Kim Ki-Duk is al een tijdje een van mijn favoriete regiseurs. Zijn films zitten vol Boeddhistische en Christelijke verwijzingen (waaronder het levenswiel, bloed en vergeving). Zijn films zijn niet zonder geweld. In tegendeel, zijn films gaan vaak over de zelfkant van de samenleving; zoals prostitutie en moord (Bad Guy [2001], Samaritan Girl [2004]). Maar het kader is vergeving en nieuw leven, waardoor Ki-Duk er altijd weer in slaagt meer mee te geven dan destructie en een naar gevoel na het zien van zijn films. Een karakteristiek van zijn werk is dat er nauwelijks wordt gesproken. Kim Ki-Duk laat liever de beelden spreken. Ook in Breath wordt geen woord te veel gesproken.In Breath komt een vrouw er achter dat haar man vreemd gaat. Uit wraak zwijgt zij tegenover haar man. Tegelijkertijd raakt zij steeds meer gefascineerd door een tot de dood veroordeelde gedetineerde. Ze besluit zich voor te doen als zijn ex-vriendin en bezoekt hem. Hij kan haar niet antwoorden, omdat zijn stembanden kapot zijn gegaan bij een zelfmoordpoging.
Hoewel hij de gevangene is, is het duidelijk dat zij zich ook een gevangene voelt. Angst voor de dood, haar falende huwelijk, zijn haar gevangenschap. In volgende bezoeken ensceneert zij zorgvuldig elke jaargetijde, compleet met behang in lente-, zomer- en herfstkleuren. Zij brengt als het ware de buitenwereld in zijn gevangenschap. Zo verdwijnt het verschil tussen de gevangenis en de buitenwereld, terwijl de liefde - die nooit lang kan duren - bloeit.
Breath is het absoluut waard om te zien als je al eerder van Kim Ki-Duk's films genoten hebt. En als je een beetje van beeldtaal houdt, is Breath ook een aanrader.
Kim Ki-Duk,movie,Korea,Breath
0 Comments:
Post a Comment