Het afgelopen jaar heb ik mij sterk gemaakt voor het bespreekbaar maken van homoseksualiteit binnen de ChristenUnie. Daarbij heb ik geprobeerd integer te handelen. Niettemin heb ik daarin ook fouten gemaakt.Voorbeeld. Op zaterdag 31 januari, in de wandelgangen van het partijcongres, raakte ik in gesprek met een NRC journalist. Ik vertelde hem over een informeel netwerk van homoseksuele ChristenUnieleden. De volgende maandag stond op de voorpagina van de NRC Next: 'Homocomité in ChristenUnie'. In het artikel werd gesuggereerd dat het een formele organisatie betrof met een politieke agenda. Ik werd zelfs 'geciteerd', terwijl ik niet eens geïnterviewd ben!
Het 'nieuws' had voor beroering gezorgd binnen en buiten de ChristenUnie. Ik besefte mij dat ik naief gehandeld had door een informeel praatje te maken met een journalist. Ik was een paar dagen teneergeslagen. Ik dacht 'kan ik dit onderwerp wel bespreekbaar maken? Ik maak te veel fouten...'
Ik realiseerde mij echter ook dat het bespreekbaar willen maken van een gevoelig onderwerp als homoseksualiteit gevaarlijk is. Aan de ene kant is er een partijtop die bang is dat bespreekbaarheid van homoseksualiteit electorale schade op zal leveren, aan de andere kant heb ik te maken met homoseksuelen binnen de ChristenUnie die daar niet altijd openlijk voor uitkomen. Het is moeilijk de balans te houden en ieder zo veel mogelijk recht te doen. Dat er dan af en toe een verkeerde beslissing valt, moet eigenlijk ook in dat licht worden gezien.
De afgelopen dagen is EO presentator Arie Boomsma in het nieuws. Hij is geschorst door zijn omroep, naar aanleiding van een fotosessie met Linda Magazine. Hier hebben we misschien te maken met een soortgelijke situatie: het bespreekbaar maken van gevoelige topics (zoals seksualiteit) is gevaarlijk; 'informeel' handelen is direct van invloed op formeel optreden.
Het is een grote verdienste dat Boomsma en zijn team seksualiteit uit de taboesfeer haalt in programma's zoals '40 dagen zonder seks' en 'on topic'. Daarmee wordt invulling gegeven aan relevante maatschappelijke discussies, bovendien wordt het christelijk geloof relevant gemaakt voor jongeren. Als aanzwengelaar van deze maatschappelijke discussies, heeft Boomsma te waken over zijn eigen geloofwaardigheid en de geloofwaardigheid van de EO. Daarbij past niet een eenzijdig besluit tot een - misschien controversiële - fotosessie, hetgeen Boomsma ook ruiterlijk erkent. Misschien was het een verkeerde beslissing - dat is niet aan mij om te oordelen. Het is echter begrijpelijk dat het moeilijk balanceren is tussen 'maatschappelijke relevantie' en persoonlijke geloofwaardigheid en de geloofwaardigheid van de christelijke organisatie die je vertegenwoordigt.
Het is meer dan wenselijk dat de EO en Boomsma na de schorsingsperiode weer samen (gevoelige) onderwerpen bespreekbaar maken en het christelijk geloof relevant maken voor jongeren. Dat past binnen het profiel en de missie van de EO.
0 Comments:
Post a Comment