De derde crisis

ND 17 oktober, quote econoom Arjo Klamer: "Het kabinet is hard bezig Nederland uit de economische crisis te leiden. De echte crisis is echter onze onhoudbare cultuur gericht op geld en economische groei."

Hiermee zullen de meer milieubewusten en de kritische politicologen en economen onder ons het waarschijnlijk wel mee eens zijn. Het valt echter op dat er een paradox schuilt in deze uitspraak. Aan de ene kant doet het kabinet haar best, wat positief gewaardeerd wordt; aan de andere kant zitten we gevangen in een cultuur van geld en verrijking.
Wat echter opvalt, bijvoorbeeld in het DSB debacle, is het feit dat juist een deel van de politieke elite niet alleen deel is van deze cultuur, maar deze cultuur uitdraagt.

Opvallend genoeg zijn het voormalige bewindslieden zoals Gerrit Zalm, Frank de Grave en Robin Linschoten die de DSB en daarmee DSB praktijken dienden. Dit is te meer opvallend bij Zalm die kritisch was over DSB tijdens zijn ministerschap. Bovendien vertrok hij als hoofdeconoom bij de DSB Bank om een groot deel van de Nederlandse financi?le sector uit het slop te trekken, Fortis en ABN Amro.

De verleiding is groot te wijzen op het feit dat de VVD hofleverancier lijkt te zijn voor DSB topmannen. Te vrezen valt, dat de cultuur van verrijking, geldverstrekking en ongeremde groei verder strekt dan een enkele partij.

In aanvulling op een economische en een culturele crisis, zou ik daarom stellen dat wij ook te maken hebben met een derde, politiek-bestuurlijke, crisis. Veel politieke bewindslieden en bewindslieden in spe, zijn gepokt en gemazeld onder een nieuw-rechtse economische gesternte, of een variant daarvan: derde-weg socialisme ('paars'). Is er reden om aan te nemen dat juist deze politieke voorhoede haar eigen politiek-economische paradigma's kan ontstijgen en Nederland economisch, politiek en cultureel uit het slop kan trekken?