To which extent is exclusion an acceptable political strategy in a liberal democracy? I pondered this question as I read about a Dutchman being forced to resign from his Christian school because of his relationship with another man. On the one hand there is the strategy of religious freedom, on the other hand a defining feature of a liberal democracy is the every citizen's equality before law. In one case I speak of strategy (religious freedom), while in the other case I speak of 'a defining feature', or a principle. Some might contend otherwise, asserting that religious freedom is a principle and equality is just a legal feature. However, in the particular case of the Netherlands, religious freedom - historically - is much more of a strategy than a principle.
Being a religiously divided country in the past, the political elite in the Netherlands devised religious freedom as a strategy to appease protestants, secularists and Catholics. By allowing each of the religious and ideological groups to have their own social organizations, newspapers, political parties and schools, a potentially explosive (perhaps Northern Irish) situation was avoided. While one should not deny the great merits of stability and peace, the strategy of religious freedom should not be confused with democracy. Individual freedom was severely restricted, if not by the state - by the social organizations a person was brought up with. Marriages across religious cleavages was frowned upon; even a reason for social exclusion. The aforementioned case of a gay teacher being forced to resign is typical contemporary case where religious freedom comes to the expense of a particular person's worthiness and dignity. However, religious freedom has changed from a strategy to contain and appease opposing societal forces - to a principle to make private moral judgments public.
One might ask if the Rotary can exclude people below a certain income threshold from membership, why can a school or a political party not be exclusive in their hiring and firing? There is certainly a good argument to be made. After all, political parties entertain ideologies which assume the exclusion of other-thinking people. However there are cases of the exclusion of the excluded and there are cases of the exclusion of the included. A case of exclusion of the already excluded is for instance when a socialist applies for membership of a liberal party. When his membership is denied, he is not more or less deprived than before. However when a member of the in-group is excluded, exclusion of the included, deprivation can be deep: lost of social relations, income, livelihood, personal belief... In such cases, the personal deprivation should be brought in the equation when considering exclusion versus someone's right to exert its personal freedom within a restricted social context. Moreover, the argument of religious freedom as a political strategy has become weaker, as inclusion or exclusion in this case does not serve societal appeasement as a goal. Religious cleavages are not featuring in Dutch society as they did in the first half of the 20th century. Of course, news coverage on Islamic extremism in Holland would suggest that religious cleavages are still apparent. Perhaps they are, but that doesn't necessarily result in appeasement through religious freedom as a political strategy. The social parameters are different, the Netherlands is no longer divided in three more or less equally sized religious and ideological groups, rather the Dutch discomfort with Islam or a small section of orthodox Christianity actually applies to a small minority groups. In some cases religious freedom as a strategy will even cause conflict, rather than appeasement. (Imagine allowing circumcision on young girls as a policy of religious freedom... I think that would anger large sections of the population, possibly even resulting in conflict.)
To bring this discussion to a (temporary) close, I'll make up a sum of the particular case of the gay Dutch teacher. In this case there is no reason to assume the teacher is not abiding by the school's rules (he probably had no relationship a time of appointment), he was part of the in-group, but now excluded. This has come at a great personal cost: lost of income and livelihood. The appeasement resulting from this decision to exclude is minimal. Perhaps, at the school some parents and teachers are for or against, but there's no reasonable threat of broader social conflict. At the personal level there is not any evidence that his functioning as a teacher is compromised by his private relation; to loose out on a teacher may even come at the direct expense of his students and the students' parents.
This is only one in many cases of exclusion of the included in the Netherlands. Therefore, it seems like religious freedom as a strategy should loose ground on a case by case basis to the merit of the respect of individual dignity and worthiness. exclusion,homosexuality,liberalism,religious freedom,Netherlands
Blogger in China
Recognize these?
This one's not for those who've studied Chinese before. The first line are Chinese characters, the second line are the ancient pictographs the characters are derived from. So what do you think the characters mean? Pictographic characters represent some 5% of all Chinese characters. Most characters are combined pictographs, ideational, and/or phonetic. So, a bonus question, what does the combination of the first two characters mean?
Christen én homo zijn? deel 1
Ik heb onlangs de serie over de bijbel en homozijn - voorlopig - afgesloten. In de komende serie wil ik mijn ervaringen delen in het christen én homozijn. Ik baseer op een serie van interviews met een student humanistiek aan de Humanistische Universiteit in Utrecht, Frank Nieuwenhuizen.Je bent christelijk én homoseksueel, wat betekent dat voor je en hoe geef je daar vorm aan?
Het komt erop neer dat ik in God geloof. Ik beweer niet God volledig te kennen, en zijn of haar wegen te kennen. Ik heb soms heel veel twijfels over geloof. Maar twijfel hoort ook bij het geloof, geloof is immers iets anders dan weten. Als je de bijbel leest, dan komen er veel dingen in voor waarvan je denkt 'kan dat wel?'. Maar ondanks al mijn twijfels, mijn kritiek en rebelsheid, twijfel ik toch niet aan de persoon van Jezus.
Ik heb nooit kunnen definiëren wie Jezus precies is. Je hebt heel veel theologieën, over zijn twee naturen, zijn zoonschap, ... daar heb ik geen definitief antwoord op.
Zekere antwoorden vinden op dogmatische en theologische vragen boeit mij eigenlijk niet meer zo. Wat ik weet, of denk te weten van Jezus, tja, dat heb ik nooit meer los kunnen laten sinds ik christen ben geworden. Wat mij fascineert aan Jezus, is de manier waarop hij vormgeeft aan liefde. Hij is begaan met de 'outcasts' in de samenleving, zorgzaam, maar zeker geen softie. Integendeel, hij had een hele sterke karakter. Hij nam het ook op tegen hele systemen van onrechtvaardigheid. Hij had er zelfs zijn leven voor over. In zoverre ik extreem wil zijn, wil ik zoals Jezus zijn. Ik zal hem nooit zijn, maar deze persoon die blijft mij fascineren, en dat is denk ik, waarom ik mij christen zou noemen.
Ik ben niet opgegroeid in een christelijk gezin. Ik ben toen ik zestien was voor het eerst met vrienden meegegaan naar een kerk. Zo ben ik langzamerhand tot het geloof gekomen. Heel wat jaren later, toen ik tweeëntwintig was, ben ik pas gedoopt; toen pas noemde ik mij christen.
Het gaat dus niet om de leer zelf, maar om de inspiratie?
Ja, ik dacht ooit heel zeker te weten wie Jezus was. Zijn natuur, zijn afkomst enzo. Nu heb ik daar niet zozeer een antwoord op, ik zoek daar ook niet naar op dit moment. Maar goed, ik heb wel meer fases. Maar, wat ik op dit moment heel erg aantrekkelijk vind aan Jezus, is zijn manier van geloven. Jezus heeft gezegd 'wie niet gelooft in wie ik ben, geloof dan in de dingen die doe'.
Uitgerekend Jezus, waarop zoveel religie is gebouwd, zegt zoiets!
En je homozijn?
Voor mij is het geloof is meer een keuze geweest, omdat ik later christen ben geworden. Mijn homoseksuele gevoelens had ik al veel eerder. Ik heb daarom het gevoel, dat dat homoseksualiteit iets natuurlijks iets is, iets dat bij mij hoort.
Voor mij is het geloof is meer een keuze geweest, omdat ik later christen ben geworden. Mijn homoseksuele gevoelens had ik al veel eerder. Ik heb daarom het gevoel, dat dat homoseksualiteit iets natuurlijks iets is, iets dat bij mij hoort.
Zo heb ik er overigens niet altijd over gedacht. In kerken waar ik kwam werd homoseksualiteit een oriëntatie genoemd, niet een geaardheid. Een oriëntatie kun je veranderen, een geaardheid niet. Na dat te hebben geleerd heb ik homoseksualiteit als last ervaren. Homoseksualiteit was een handicap waarvan ik graag genezen zou willen worden. Als je me tot voor kort een pil had gegeven zodat ik hetero zou worden, dan zou ik die hebben genomen.
Maar, begin vorig jaar (2008) merkte ik opeens dat mijn gevoel daarover veranderde. Ik realiseerde mij opeens, dat als me nu die pil zou worden aangeboden, ik hem zou weigeren. Ik voelde een diepe rust over mij heen komen, een gevoel van vrede. Ik hoefde niet langer meer te veranderen.
Het is niet altijd gemakkelijk homo te zijn, laat staan een christelijke homo. Maar mijn homo én christen zijn heeft mij gevormd, zo ben ik geworden wie ik ben.
De strijd waarin ik heb gezeten; de afwijzing, de moed mezelf te accepteren, de vele uren bijbelstudie; gebed; pijn, ... hebben me allemaal gevormd. Ik waardeer dat proces, daarom wil ik niet dat mijn homoseksualiteit zo maar, op miraculeuze wijze, verdwijnt. De dilemma's waarin ik heb gezeten hebben mij bijvoorbeeld tot een reflectief persoon gemaakt. Mijn strijd is deel van me geworden. Dat respecteer ik, dat wil ik niet veranderen.
Wat verklaart de shock na het koninginnedagdrama?
Condoleanceregisters worden volgeschreven; politiek Den Haag legt de verdeelheid tijdelijk naast zich neer; met de schuldvraag lijken weinigen mee bezig te zijn - 'het was een eenmansactie'. Koninginnedag 2009 doofde uit en Nederland verkeerde in shock. Wat verklaart eigenlijk die shock? Wat zegt dat over het Nederland van vandaag? In het redactioneel commentaar van de Belgische krant "De Standaard" wordt een uitvoerige analyse gedaan van de reactie in Nederland op het koninginnedagdrama in Apeldoorn. Volgens de krant zijn de geschokte reacties niet alleen het gevolg van het feit dat er slachtoffers te betreuren zijn. Anders dan bij andere drama's waarin Nederland 'de onschuld verloor' (de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh), raakt de aanslag in Apeldoorn de symbolische kern van de Nederlandse identiteit. Nu eens niet - zo lijkt het - een politieke aanslag, niet in de Randstad, niet op het spanningsveld tussen allochtoon en autochtoon. Het koningshuis staat symbool voor een ideaal Nederland, een tolerant - doch autochtoon-, open en tolerant Nederland; alles wat zo ter sprake lijkt te staan in het Nederland van het laatste decennium.
Nederland bezigt zich nu met de schijnbaar triviale vraag of het nog als van ouds koninginnedag vieren kan. Niet omdat Nederlanders bang zijn de vrijmarkten, het spijkerpoepen, het zaklopen en het koekhappen te missen. Eerder gaat het om een hang en verdediging van ´een Nederland uit eenvoudiger, onschuldiger tijden, zonder de uitdagingen en angsten van onze moderne samenleving.´
De discussie spitst zich nu toe op de veiligheid van het koninklijk huis. De fysiekeafstand tussen koninklijk huis en volk moet misschien groter worden. Dit ligt echter heel gevoelig, een grotere veiligheidscordon herinnert aan de dreigingen in het moderne Nederland, uitgereikend bij een instituut dat symbool staat voor dat andere - verdwijnende - Nederland. De gemakkelijkste weg van verwerking lijkt daarom ook: de aanslag zo snel mogelijk vergeten, het koninklijk huis laten voor wat het is en in 2010 gewoon weer Koninginnedag vieren. In een interview met Het Parool, stelt psycholoog Hans van de Sande van de Rijksuniversiteit Groningen, daarom ook 'Volgend jaar zijn we deze schokkende gebeurtenis al weer vergeten en wordt het feest in het land weer ouderwets gevierd. ... In politieke aanslagen zit vaak regelmaat en hier speelt meer een gruwelijk toeval.'
Let op Van de Sandes aanmerking van de aanslag als niet-politiek. We weten natuurlijk niet wat de motivatie van de dader is geweest, maar door het schijnbare niet-politieke karakter van de aanslag wordt de verwerking inderdaad makkelijker. Zelfs al zou de daad politiek geweest zijn, dan lijkt het nóg steeds beter om het niet-politiek te noemen. Immers, als sprake is van een niet-politiek, geïsoleerd, incident; dan is een grotere afstand tussen volk en koninklijkhuis helemaal niet nodig. Nederland als open, tolerant en progressief, kan dan - ondanks alle verlies van onschuld - nog steeds als krachtig ideaal gelden.
Op NRC blogs zijn veel reacties op Marc Chavannes' commentaar woedend. Chavannes stelt namelijk dat in hem als eerst opkwam "Als het maar geen allochtoon is. Als het maar geen republikein is." Hem werd verweten een absoluut irrelevante discussie aan te zwengelen, de 'nieuwe Nederlanders' er bij te halen; het commentaar zou zelfs racistisch zijn. Deze boze reacties zijn begrijpelijk, hoewel - mijns insziens niet geheel terecht - (wie ben ik om te bepalen wat Chavannes' eerste gedachte zou moeten zijn?) Mensen zijn nog bezig de emotionele schok te verwerken en willen het drama - zeker omdat deze het koninklijk huis betreft - niet aan politiek koppelen of bredere discussies over het Nederland van nu.
Toch raakt Chavannes' discussie heel kernachtig het dilemma van het Nederland van nu. De scheidslijnen die de laatste tien jaar door Nederland getrokken zijn, hebben Nederland weliswaar verwond, maar het ideaal van Nederland bleef min of meer overeind. Het koninklijk huis als symbool van het ideale Nederland, moet gevrijwaard worden van alle scheidslijnen in Nederland, allochtoon/autochtoon, religieus/niet-religieus. Dit verklaart de heftige reacties of Chavannes' commentaar.
Op dit moment wordt het koninginnedagdrama vooral besproken als incident, als eenmansactie. Nederland is even onverdeeld en in shock. Ik verwacht dat het echter niet lang zal duren of de discussie zal gaan over wat Nederland is en wat het zou moeten zijn.
Subscribe to:
Posts (Atom)