For the last half a year or so I found it very difficult to pray, for many reasons. Today it occurred to me that one of the reasons is my doubts over how to address god, as a 'he' or a 'she'.
Perhaps to some this seems a trivial matter. But for me it has become a defining matter. Ultimately, the way we perceive god bears upon our belief systems and our behavior.
The majority of orthodox Christianity retains a patriarchical view of the world. God is addressed as 'Father', 'Lord', and 'He'. However, I cannot but regard all these masculine addresses as a - perhaps weak - representation of own patriarchical thinking. Why would god have a sex anyway? According to the Biblical narrative god doesn't need a sexual counterpart to create. Moreover, some scarce examples in the Bible describe god in a maternal fashion. I therefore conclude that God has no sex and our overwhelmingly masculine addresses are not correct.
Yet, there is another side of me that longs for a god as a father, a masculine type. When I used to pray I would imagine god as a fatherly figure, more than a motherly. It probably has much to do with the way our societies are arranged, where fathers are all too often head of the family - the ones who should be responsible for many (extra-household and long-term) affairs. Where my doubts often lie in things like career or my place in the world, I like to address the masculine god.
When praying, having come to the conclusion that God is not a man, I felt I was constantly making a mistake by addressing god as Lord or Father. I tried to avoid the matter by using words like 'Creator' or 'God'. However, I also perceived my feelings of intimacy all but disappeared. Coupled with negative experiences of Christian conservative views of sex (and the role of sexes) I finally stopped praying.
Having lived in China for almost half a year. Not too regularly visiting Church, I still feel like I am in need of a god who gives meaning to life beyond science, occasional charity and our daily saving and spending. Having rejected the possibility of a masculine god, while being a major step, I do not pretend to better know god. The easy way out would be to reject the 'god-hypothesis'. Though I do mind posing god as an hypothesis (and I am open to the idea that there is no god) I found little reason or perhaps willingness to reject it. But neither would I confirm many of the mainstream assumptions about God and their conclusions (e.g. on sexuality and the role of different sexes). Having an unclear picture of the universe and its presumed god, makes one - who still classifies himself as a christian - quite lonely. So recently I have taken up praying again, sometimes quite shamelessly calling god as Father, assuming that however I address god, it is - or should be - of no consequence.
So at times I will call god 'Father' or 'Lord', but that does not legitimize support or acknowledgement of some patriarchical order. I wholeheartedly object to the assumed leadership of men in church, family, or society. I do not see the moral superiority of masculine dominance, in the same way as I do not see the superiority of feminine dominance. Sexual straight jackets are invariably sexist. In my opinion, this holds true for sexual orientation as well. True, perhaps more women prefer to work as a housewife, but does that make the successful business women an abomination? So why is female church leadership still such a controversy?
While I might address god as a father, just because of my limited imagination and my limited capacity to feel intimacy - I fervently reject the sexist straight jacket.
EU Science and Technology Fellowship Programme 2ND INTAKE
Dear Colleagues,
As a fellow under the EU Science and Technology Fellowship Programme's (STF) 1st intake, I highly recommend this programme's second call (2010-2013 STF2 China). Under this programme I am currently doing a project on 'Public-Private Partnerships in China's Forest Management' at the China University for Political Science and Law.
This ambitious programme is part of an EC action aiming at building bridges between the EU and the People?s Republic of China in the Science & Technology domain. STF China promotes mobility of EU researchers towards the Chinese research and academia. The programme includes intensive language and culture training to enable EU researchers to successfully develop meaningful and long-lasting contacts with their Chinese counterparts.
The call is open for experienced EU researchers from all disciplines who are interested collaboration with China (except Sinology and Chinese Language and Culture scholars and those who already have Chinese language skills). Those who are interested in applying for the 2nd intake of the STF programme should visit http://www.euchinastf.eu/ and open the link ?Information concerning application for the 2nd intake?. This link will supply you with all relevant information regarding the application process. In case you have questions about the application, then please send an e-mail directly to: DELEGATION-CHINA-CALL-TENDER@ec.europa.eu
The STF China office in Beijing will post frequently asked questions periodically on the www.euschinastf.eu website and that of EuropeAid, which also may assist you in the application process. Good luck!
Best,
Sander
______________________
Sander Chan, MA
??????
EU Science and Technology Research Fellow
?????????????
Coordinator Earth System Governance Network in China
????????????????
EU Science and Technology Fellowship Programme in China, Beijing
??????????
Institute for Environmental Studies, Dpt. for Environmental Policy Analysis, VU University Amsterdam
?????????(VU), ??????IVM?
E sander . chan[at]ivm.vu.nl
I www.ivm.vu.nl / www.earthsystemgovernance.org / www.euchinastf.eu
As a fellow under the EU Science and Technology Fellowship Programme's (STF) 1st intake, I highly recommend this programme's second call (2010-2013 STF2 China). Under this programme I am currently doing a project on 'Public-Private Partnerships in China's Forest Management' at the China University for Political Science and Law.
This ambitious programme is part of an EC action aiming at building bridges between the EU and the People?s Republic of China in the Science & Technology domain. STF China promotes mobility of EU researchers towards the Chinese research and academia. The programme includes intensive language and culture training to enable EU researchers to successfully develop meaningful and long-lasting contacts with their Chinese counterparts.
The call is open for experienced EU researchers from all disciplines who are interested collaboration with China (except Sinology and Chinese Language and Culture scholars and those who already have Chinese language skills). Those who are interested in applying for the 2nd intake of the STF programme should visit http://www.euchinastf.eu/ and open the link ?Information concerning application for the 2nd intake?. This link will supply you with all relevant information regarding the application process. In case you have questions about the application, then please send an e-mail directly to: DELEGATION-CHINA-CALL-TENDER@ec.europa.eu
The STF China office in Beijing will post frequently asked questions periodically on the www.euschinastf.eu website and that of EuropeAid, which also may assist you in the application process. Good luck!
Best,
Sander
______________________
Sander Chan, MA
??????
EU Science and Technology Research Fellow
?????????????
Coordinator Earth System Governance Network in China
????????????????
EU Science and Technology Fellowship Programme in China, Beijing
??????????
Institute for Environmental Studies, Dpt. for Environmental Policy Analysis, VU University Amsterdam
?????????(VU), ??????IVM?
E sander . chan[at]ivm.vu.nl
I www.ivm.vu.nl / www.earthsystemgovernance.org / www.euchinastf.eu
ND artikel over ex-homo + reactie
'In dat zinnetje kwam Zijn liefde naar me toe'
In onderstaand verhaal vertelt Corrieke van der Kruk hoe ze altijd had gedacht geen relatie aan te durven met een man. Hoe ze ontdekte dat ze lesbisch was. Maar ook hoe er een grote verandering in haar leven kwam.
Ik heb altijd geweten dat ik geen relatie aandurfde met een man, ook al begreep ik zelf niet zo goed waarom. Toen ik een jaar of twee?ntwintig was, kwam ik voor mezelf tot de conclusie dat ik lesbisch was. Dat was voor mij heel logisch. Ik viel niet op mannen, d?s viel ik op vrouwen. En toen werd ik ook verliefd op een vrouw. Alsof ik een deur had opengezet.
De gevoelens die ik toen kreeg, waren ook echt. Het is niet zo dat ik mezelf iets ging inbeelden. Het idee van een relatie - met een vrouw - vond ik nog steeds doodeng. Maar tegelijkertijd zocht ik iemand die van me hield en van wie ik kon houden. Er zat een gat in me dat door iemand opgevuld moest worden; een allesoverheersende schreeuw om liefde, om lief te hebben. Ik wist dat mijn gevoelens in Gods ogen verkeerd waren, maar ze waren me tegelijkertijd zo dierbaar. Breken met mijn lesbische gevoelens..., ik heb het geprobeerd. Ik heb naar God geschreeuwd: 'Maak van m'n hart dan maar een betonnen blok, zodat ik van niemand meer kan houden!'
God..., ik begreep Hem niet. Hij was zo ver weg, zo koud en zo hardvochtig. Daar zat ik dan met m'n aangeboren homoseksuele geaardheid, waar ik van Hem niks mee mocht en dat enorme gat in me waar ik bijna in verzoop. Ik wist dat Hij bestond, maar eerlijk gezegd vroeg ik me af of ik Hem wel wilde kennen. Wat moest ik met een God die het onmogelijke van me vroeg? Die van het mooiste wat ik had, mijn vermogen om van een ander te houden, ook al was het een vrouw, zei: 'Het is Mij een gruwel.' Wat moest ik met een God die me maar liet aanmodderen? Ik wist dat ik moest kiezen: of God gehoorzamen, of een relatie met een vrouw, tegen Zijn wil. Ik zou het natuurlijk nooit hardop zeggen - daar was ik veel te vroom en te netjes voor -, maar eigenlijk dacht ik: 'God, geef me ??n goede reden waarom ik voor U zou moeten kiezen!'
Wissel om
Wist ik veel dat God allang met Zijn reddingsoperatie begonnen was. Een van de eerste stappen in dat plan was een gespek met een collega. Iemand die zo honderd procent voor en met Jezus ging, dat ik er jaloers van werd. Ze zei twee dingen tegen mij. Ten eerste: 'God is blij met je'. En ten tweede: 'Homoseksualiteit is niet aangeboren, God heeft je niet zo geschapen en je kunt ervan genezen.'
Dit gesprek zette een wissel om in m'n leven. Opeens was niets meer vanzelfsprekend. Terwijl ik net dacht dat ik het allemaal zo mooi op een rijtje had. God was niet meer wie ik dacht dat Hij was en ik was niet meer wie ik dacht te zijn. En wat me altijd geleerd was in m'n kerk - dat homoseksualiteit aangeboren is en dat het een kruis is dat sommige mensen moeten dragen - bleek ook al niet te kloppen.
En dan dat andere, 'God is blij met je', dat begreep ik nog veel minder. Ik wist dat God liefde was. Maar wat wist ik eigenlijk van liefde? En belangrijker nog: wat voelde ik bij liefde? Ik met m'n lebische gevoelens en m'n angst voor relaties. Hoe kon ik ooit Gods liefde begrijpen als de enige liefde waartoe ik in staat was, een gruwel in Zijn ogen was en ik zelf doodsbang was voor alle andere vormen van liefde?
'God is blij met je.' In dat ene zinnetje kwam Zijn liefde naar me toe. Zo simpel en ongecompliceerd dat zelfs ik het kon begrijpen.
Later kreeg ik nog een openbaring van Gods liefde. Ik heb het licht gezien. Letterlijk. Ik lag in m'n bed en opeens ging ik begrijpen hoeveel God van mij hield, voelde ik het, kon ik het ontvangen. En het was z? licht op m'n kamer. Ik kan niet zo goed uitleggen en in woorden vangen wat ik die nacht ervaren heb, maar ik ging begrijpen hoe ontzagwekkend groot Zijn liefde is. Groter dan dat gat in mij, groter dan alle pijn in de hele wereld. Die nacht heb ik een keuze gemaakt. Ik snapte nog steeds niet hoe het zat met die lesbische gevoelens van me, maar ik wist twee dingen heel zeker: God houdt van mij, en Hij wil niet dat ik ooit een seksuele relatie krijg met een vrouw. Die nacht heb ik gekozen om achter Hem aan te gaan.
Dwaalweg
Bij mijn weten was ik toen nog gewoon lesbisch. Had ik nog steeds gevoelens voor vrouwen die ik niet wilde hebben, maar die er wel waren. En ik wist nog steeds niet of dat nou aangeboren was of niet. Maar God ging verder. Hij liet me zien dat ik inderdaad een beeld van mezelf had gecre?eerd, van hoe ik dacht te zijn, hoe ik wilde zijn. Dat dat beeld totaal anders was dan hoe Hij mij geschapen had. Dat de weg die ik ingeslagen was om mezelf te beschermen een gevaarlijke dwaalweg was, zonder dat ik het in de gaten had. Mijn lesbische gevoelens waren niet denkbeeldig, ze hadden een oorzaak, dat had te maken met oude pijn. Ik reageerde zondig op iets dat bij mij door anderen beschadigd was, maar uiteindelijk was het wel mijn eigen keuze.
Maar God ging mij redden. Hij ging mijn keuze ongedaan maken. Dezelfde collega met wie ik maanden eerder dat gesprek gehad had, nam me mee naar een Firenight van TRIN. Ik ben geboren en getogen in de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt). En ik was nog nooit ergens geweest waar het ook maar in de verste verte evangelisch of charismatisch l??k. En toen TRIN.
Toen ik daar die sporthal binnenstapte, was ik emotioneel op. Er was zoveel gebeurd in de afgelopen vier maanden. Eigenlijk heb ik niet zoveel meegekregen van wat er die avond in de zaal is gebeurd tijdens de dienst. Ik wist alleen dat ik bij Jezus was en dat het goed was. Aan het eind werd er een oproep gedaan om naar voren te komen en ik ben gegaan. Toen ik daar stond, was er niemand die mij kende, niemand die mijn verhaal wist. Er is voor mij gebeden, maar niemand heeft specifiek voor mijn situatie gebeden. Dat hoefde ook niet, want God wist wie ik was.
Dik touw
Opeens waren die lesbische gevoelens weer zo'n groot issue voor me dat ik zei: 'Heer, wat moet ik hier nou mee? Hoe kan ik nou bij U horen en nog steeds dit hebben?' En ik keek omhoog en zag de hemel opengaan. Er kwam een heel dik touw naar beneden dat helemaal in me ging, tot in het diepste van mijn binnenste. En toen begon God te trekken, met lange, sterke halen en ik voelde dat er iets uit mij naar boven getrokken werd. Ik voelde het in me los scheuren en het deed ontzettend veel pijn, maar God zei: 'Ik trek het nu uit je en zult nog best een tijd pijn hebben, maar je zal genezen.' En terwijl het omhoog getrokken werd, hoorde ik gejuich om me heen.
Dit is mijn verhaal. Het is het verhaal van God in mijn leven. Van de goede Herder die ??n van Zijn schaapjes uit de wildernis heeft gehaald. En het is nog lang niet klaar. Hij had gelijk toen Hij zei dat het nog wel even pijn zou doen. Genezing of bevrijding van homoseksualiteit, of het je het ook wilt noemen, is niet gemakkelijk. Maar als God me nu voor dezelfde keuze zou zetten, zou ik het niet anders willen. Want Zijn liefde is het mooiste wat me ooit is gegeven.
Ik wil mijn verhaal vertellen omdat ik merk dat de discussie rondom homoseksualiteit die steeds weer opnieuw oplaait, bezig is gereformeerde kerken tot op het bot te verscheuren. God heeft mij laten zien dat mijn lesbische geaardheid niet aangeboren was. En dat Hij me wilde en kon genezen. De afgelopen anderhalf jaar is misschien wel de meest heftige periode van mijn leven geweest. Ik heb me nog nooit zo bang en verloren gevoeld als in de afgelopen tijd. Maar ik heb me ook nog nooit zo geliefd, veilig en gevonden geweten. Jezus is mijn goede Herder.
Corrieke van der Kruk is lezer van de krant en lid van een Nederlands Gereformeerde Kerk. De grote verandering in het leven van een lesbische vrouw.
Bron: Nederlands Dagblad - 23 juli 2009
---
Corriekes ervaring vind ik aangrijpend en ik ben blij voor haar als ze vrede heeft gevonden bij haar genezing. Toch maak ik mij zorgen over deze publicatie in het ND, wat mij betreft d? 'swing state' als het gaat om homo-emancipatie in Christelijk Nederland.
Ongetwijfeld zullen sommigen haar verhaal gemerkt of ongemerkt generaliseren en als maatgevend opvatten voor (andere) Christelijke homo's. Zeker als ze zich zo zwaar beroept op haar persoonlijke ervaring als een Goddelijke ervaring. Immers, is haar God ook niet mijn God? Dus zou er van mij als Christelijke homo wat anders worden verlangd dan van Corrieke?
Net zoals Trinmar zou mijn verhaal - op een bepaald moment - ook zo ongeveer hebben geklonken als dat van Corrieke. We hebben allemaal een "wonderbaarlijke genezing" meegemaakt. Alleen stopt het verhaal hier niet. Mijn strijd bleek nog lang niet gestreden, tot het moment waarop ik in zag dat ik niet hoefde te veranderen of te genezen om Gods genade te mogen genieten. Ik begon zelfs in te zien dat er verschillende geloofsvisies bestaan ten aanzien van homoseksualiteit.
Ik wil niet beweren dat Corrieke door een fase gaat of dat zij misschien tot andere inzichten zal komen. Integendeel, hoewel mijn persoonlijke ervaring met 'genezing' een overwegend negatieve was kan ik dat niet betrekken op anderen. Als iemand beweert dat zij genezen genezen is, wie ben ik om dat te ontkennen? Tegelijkertijd zou ik graag willen dat mijn homoseksuele strijd niet wordt afgedaan als 'niet van God'. In mijn geval heb ik zeker het gevoel dat homoseksualiteit aangeboren is. In ieder geval is het geen keuze. Helaas hoor ik uit Christelijk Nederland regelmatig oordelen over wie ik eigenlijk zou moeten zijn. Daarom hoort bij dit ND artikel een aanvulling dat het hier gaat om een persoonlijk verhaal. Een persoonlijk verhaal moet niet als maatgevend worden beschouwd voor alle Christelijke homo's, dat gaat voorbij aan de waarde van ieder levensverhaal waarin God een hoofdrol speelt.
In onderstaand verhaal vertelt Corrieke van der Kruk hoe ze altijd had gedacht geen relatie aan te durven met een man. Hoe ze ontdekte dat ze lesbisch was. Maar ook hoe er een grote verandering in haar leven kwam.
Ik heb altijd geweten dat ik geen relatie aandurfde met een man, ook al begreep ik zelf niet zo goed waarom. Toen ik een jaar of twee?ntwintig was, kwam ik voor mezelf tot de conclusie dat ik lesbisch was. Dat was voor mij heel logisch. Ik viel niet op mannen, d?s viel ik op vrouwen. En toen werd ik ook verliefd op een vrouw. Alsof ik een deur had opengezet.
De gevoelens die ik toen kreeg, waren ook echt. Het is niet zo dat ik mezelf iets ging inbeelden. Het idee van een relatie - met een vrouw - vond ik nog steeds doodeng. Maar tegelijkertijd zocht ik iemand die van me hield en van wie ik kon houden. Er zat een gat in me dat door iemand opgevuld moest worden; een allesoverheersende schreeuw om liefde, om lief te hebben. Ik wist dat mijn gevoelens in Gods ogen verkeerd waren, maar ze waren me tegelijkertijd zo dierbaar. Breken met mijn lesbische gevoelens..., ik heb het geprobeerd. Ik heb naar God geschreeuwd: 'Maak van m'n hart dan maar een betonnen blok, zodat ik van niemand meer kan houden!'
God..., ik begreep Hem niet. Hij was zo ver weg, zo koud en zo hardvochtig. Daar zat ik dan met m'n aangeboren homoseksuele geaardheid, waar ik van Hem niks mee mocht en dat enorme gat in me waar ik bijna in verzoop. Ik wist dat Hij bestond, maar eerlijk gezegd vroeg ik me af of ik Hem wel wilde kennen. Wat moest ik met een God die het onmogelijke van me vroeg? Die van het mooiste wat ik had, mijn vermogen om van een ander te houden, ook al was het een vrouw, zei: 'Het is Mij een gruwel.' Wat moest ik met een God die me maar liet aanmodderen? Ik wist dat ik moest kiezen: of God gehoorzamen, of een relatie met een vrouw, tegen Zijn wil. Ik zou het natuurlijk nooit hardop zeggen - daar was ik veel te vroom en te netjes voor -, maar eigenlijk dacht ik: 'God, geef me ??n goede reden waarom ik voor U zou moeten kiezen!'
Wissel om
Wist ik veel dat God allang met Zijn reddingsoperatie begonnen was. Een van de eerste stappen in dat plan was een gespek met een collega. Iemand die zo honderd procent voor en met Jezus ging, dat ik er jaloers van werd. Ze zei twee dingen tegen mij. Ten eerste: 'God is blij met je'. En ten tweede: 'Homoseksualiteit is niet aangeboren, God heeft je niet zo geschapen en je kunt ervan genezen.'
Dit gesprek zette een wissel om in m'n leven. Opeens was niets meer vanzelfsprekend. Terwijl ik net dacht dat ik het allemaal zo mooi op een rijtje had. God was niet meer wie ik dacht dat Hij was en ik was niet meer wie ik dacht te zijn. En wat me altijd geleerd was in m'n kerk - dat homoseksualiteit aangeboren is en dat het een kruis is dat sommige mensen moeten dragen - bleek ook al niet te kloppen.
En dan dat andere, 'God is blij met je', dat begreep ik nog veel minder. Ik wist dat God liefde was. Maar wat wist ik eigenlijk van liefde? En belangrijker nog: wat voelde ik bij liefde? Ik met m'n lebische gevoelens en m'n angst voor relaties. Hoe kon ik ooit Gods liefde begrijpen als de enige liefde waartoe ik in staat was, een gruwel in Zijn ogen was en ik zelf doodsbang was voor alle andere vormen van liefde?
'God is blij met je.' In dat ene zinnetje kwam Zijn liefde naar me toe. Zo simpel en ongecompliceerd dat zelfs ik het kon begrijpen.
Later kreeg ik nog een openbaring van Gods liefde. Ik heb het licht gezien. Letterlijk. Ik lag in m'n bed en opeens ging ik begrijpen hoeveel God van mij hield, voelde ik het, kon ik het ontvangen. En het was z? licht op m'n kamer. Ik kan niet zo goed uitleggen en in woorden vangen wat ik die nacht ervaren heb, maar ik ging begrijpen hoe ontzagwekkend groot Zijn liefde is. Groter dan dat gat in mij, groter dan alle pijn in de hele wereld. Die nacht heb ik een keuze gemaakt. Ik snapte nog steeds niet hoe het zat met die lesbische gevoelens van me, maar ik wist twee dingen heel zeker: God houdt van mij, en Hij wil niet dat ik ooit een seksuele relatie krijg met een vrouw. Die nacht heb ik gekozen om achter Hem aan te gaan.
Dwaalweg
Bij mijn weten was ik toen nog gewoon lesbisch. Had ik nog steeds gevoelens voor vrouwen die ik niet wilde hebben, maar die er wel waren. En ik wist nog steeds niet of dat nou aangeboren was of niet. Maar God ging verder. Hij liet me zien dat ik inderdaad een beeld van mezelf had gecre?eerd, van hoe ik dacht te zijn, hoe ik wilde zijn. Dat dat beeld totaal anders was dan hoe Hij mij geschapen had. Dat de weg die ik ingeslagen was om mezelf te beschermen een gevaarlijke dwaalweg was, zonder dat ik het in de gaten had. Mijn lesbische gevoelens waren niet denkbeeldig, ze hadden een oorzaak, dat had te maken met oude pijn. Ik reageerde zondig op iets dat bij mij door anderen beschadigd was, maar uiteindelijk was het wel mijn eigen keuze.
Maar God ging mij redden. Hij ging mijn keuze ongedaan maken. Dezelfde collega met wie ik maanden eerder dat gesprek gehad had, nam me mee naar een Firenight van TRIN. Ik ben geboren en getogen in de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt). En ik was nog nooit ergens geweest waar het ook maar in de verste verte evangelisch of charismatisch l??k. En toen TRIN.
Toen ik daar die sporthal binnenstapte, was ik emotioneel op. Er was zoveel gebeurd in de afgelopen vier maanden. Eigenlijk heb ik niet zoveel meegekregen van wat er die avond in de zaal is gebeurd tijdens de dienst. Ik wist alleen dat ik bij Jezus was en dat het goed was. Aan het eind werd er een oproep gedaan om naar voren te komen en ik ben gegaan. Toen ik daar stond, was er niemand die mij kende, niemand die mijn verhaal wist. Er is voor mij gebeden, maar niemand heeft specifiek voor mijn situatie gebeden. Dat hoefde ook niet, want God wist wie ik was.
Dik touw
Opeens waren die lesbische gevoelens weer zo'n groot issue voor me dat ik zei: 'Heer, wat moet ik hier nou mee? Hoe kan ik nou bij U horen en nog steeds dit hebben?' En ik keek omhoog en zag de hemel opengaan. Er kwam een heel dik touw naar beneden dat helemaal in me ging, tot in het diepste van mijn binnenste. En toen begon God te trekken, met lange, sterke halen en ik voelde dat er iets uit mij naar boven getrokken werd. Ik voelde het in me los scheuren en het deed ontzettend veel pijn, maar God zei: 'Ik trek het nu uit je en zult nog best een tijd pijn hebben, maar je zal genezen.' En terwijl het omhoog getrokken werd, hoorde ik gejuich om me heen.
Dit is mijn verhaal. Het is het verhaal van God in mijn leven. Van de goede Herder die ??n van Zijn schaapjes uit de wildernis heeft gehaald. En het is nog lang niet klaar. Hij had gelijk toen Hij zei dat het nog wel even pijn zou doen. Genezing of bevrijding van homoseksualiteit, of het je het ook wilt noemen, is niet gemakkelijk. Maar als God me nu voor dezelfde keuze zou zetten, zou ik het niet anders willen. Want Zijn liefde is het mooiste wat me ooit is gegeven.
Ik wil mijn verhaal vertellen omdat ik merk dat de discussie rondom homoseksualiteit die steeds weer opnieuw oplaait, bezig is gereformeerde kerken tot op het bot te verscheuren. God heeft mij laten zien dat mijn lesbische geaardheid niet aangeboren was. En dat Hij me wilde en kon genezen. De afgelopen anderhalf jaar is misschien wel de meest heftige periode van mijn leven geweest. Ik heb me nog nooit zo bang en verloren gevoeld als in de afgelopen tijd. Maar ik heb me ook nog nooit zo geliefd, veilig en gevonden geweten. Jezus is mijn goede Herder.
Corrieke van der Kruk is lezer van de krant en lid van een Nederlands Gereformeerde Kerk. De grote verandering in het leven van een lesbische vrouw.
Bron: Nederlands Dagblad - 23 juli 2009
---
Corriekes ervaring vind ik aangrijpend en ik ben blij voor haar als ze vrede heeft gevonden bij haar genezing. Toch maak ik mij zorgen over deze publicatie in het ND, wat mij betreft d? 'swing state' als het gaat om homo-emancipatie in Christelijk Nederland.
Ongetwijfeld zullen sommigen haar verhaal gemerkt of ongemerkt generaliseren en als maatgevend opvatten voor (andere) Christelijke homo's. Zeker als ze zich zo zwaar beroept op haar persoonlijke ervaring als een Goddelijke ervaring. Immers, is haar God ook niet mijn God? Dus zou er van mij als Christelijke homo wat anders worden verlangd dan van Corrieke?
Net zoals Trinmar zou mijn verhaal - op een bepaald moment - ook zo ongeveer hebben geklonken als dat van Corrieke. We hebben allemaal een "wonderbaarlijke genezing" meegemaakt. Alleen stopt het verhaal hier niet. Mijn strijd bleek nog lang niet gestreden, tot het moment waarop ik in zag dat ik niet hoefde te veranderen of te genezen om Gods genade te mogen genieten. Ik begon zelfs in te zien dat er verschillende geloofsvisies bestaan ten aanzien van homoseksualiteit.
Ik wil niet beweren dat Corrieke door een fase gaat of dat zij misschien tot andere inzichten zal komen. Integendeel, hoewel mijn persoonlijke ervaring met 'genezing' een overwegend negatieve was kan ik dat niet betrekken op anderen. Als iemand beweert dat zij genezen genezen is, wie ben ik om dat te ontkennen? Tegelijkertijd zou ik graag willen dat mijn homoseksuele strijd niet wordt afgedaan als 'niet van God'. In mijn geval heb ik zeker het gevoel dat homoseksualiteit aangeboren is. In ieder geval is het geen keuze. Helaas hoor ik uit Christelijk Nederland regelmatig oordelen over wie ik eigenlijk zou moeten zijn. Daarom hoort bij dit ND artikel een aanvulling dat het hier gaat om een persoonlijk verhaal. Een persoonlijk verhaal moet niet als maatgevend worden beschouwd voor alle Christelijke homo's, dat gaat voorbij aan de waarde van ieder levensverhaal waarin God een hoofdrol speelt.
Nanjing
Nanjing strikes me a city of many would-be's. It would have been China's capital had the Nationalists maintained rule over the mainland; it would have been the capital of the obscure semi-Christian kingdom of Taiping (heavenly peace). It would have been Japan's governor's seat. But recent history has left Nanjing defeated and devastated. In December 1937 - January 1938, an estimated 260,000 civilians were murdered by Japanese troops in what is now called the 'Nanjing massacre' or the 'Rape of Nanjing'.
Nanjing's modern history is perhaps most visible in the Presidential Palace. In fact, the premises dates much further back than the Republic of China (1912-1949). It also served as a ducal palace during the Ming Dynasty; as a viceroyal palace during the Qing dynasty; as the imperial palace of the 'Heavenly King' of the 'Kingdom of Heaven' during the Taiping rebellion; and as a headquarters of the Japanese occupiers.
One of the more obscure chapters in recent Chinese history is the Taiping Rebellion, 1850 to 1864. A Christian convert, Hong Xiuquan, strayed from orthodoxy; believing himself to be the younger brother of Jesus, he established his Heavenly Kingdom of Peace (Tienguo Taiping). At the hight of rule he had 30 million subjects. His rule was marked by a strict separation between sexes, land reform, the abolishment of footbinding, and the suppression of Buddhism, Taoism and Confucianism: promoting his version of Christianity as the official religion. In 1864 imperial troops besieged Nanjing, while the 'Heavenly King' was dying a rather inglorious death of food poisoning.
While there's been debates over the Taiping's contributions to modern day China, it is a peculiar case of East meets West interesting; with Western (semi-) Christian values promoted as state ideology.
In spite of lofty norms and values speak, rule in the Taiping kingdom was brutal. The rebellion is said to have cost 20 million (!!!) or more lives.
Nanjing's modern history is perhaps most visible in the Presidential Palace. In fact, the premises dates much further back than the Republic of China (1912-1949). It also served as a ducal palace during the Ming Dynasty; as a viceroyal palace during the Qing dynasty; as the imperial palace of the 'Heavenly King' of the 'Kingdom of Heaven' during the Taiping rebellion; and as a headquarters of the Japanese occupiers.
One of the more obscure chapters in recent Chinese history is the Taiping Rebellion, 1850 to 1864. A Christian convert, Hong Xiuquan, strayed from orthodoxy; believing himself to be the younger brother of Jesus, he established his Heavenly Kingdom of Peace (Tienguo Taiping). At the hight of rule he had 30 million subjects. His rule was marked by a strict separation between sexes, land reform, the abolishment of footbinding, and the suppression of Buddhism, Taoism and Confucianism: promoting his version of Christianity as the official religion. In 1864 imperial troops besieged Nanjing, while the 'Heavenly King' was dying a rather inglorious death of food poisoning.
While there's been debates over the Taiping's contributions to modern day China, it is a peculiar case of East meets West interesting; with Western (semi-) Christian values promoted as state ideology.
In spite of lofty norms and values speak, rule in the Taiping kingdom was brutal. The rebellion is said to have cost 20 million (!!!) or more lives.
Trapped in Nanjing
After almost half a year I finally got out on my own to do some traveling. On the famous Yellow Mountains, however, I couldn't see a hand before my eyes, with heavy rains and a typhoon that's causing a lot of trouble all over Asia. So I went Nanjing, capital during the republic. At least there are more places to shelter in this city of 5 million. (This is a test post - to see if I can post through a Gmail tool, since my blog host is permanently blocked)
Subscribe to:
Posts (Atom)