Ik ben te lang weggeweest uit Nederland om uitgebreide analyses los te laten op de val van Balkenende IV. Ik zou als snel terug te vallen op al te algemene duidingen als 'gebrek aan vertrouwen', 'politiek klimaat' en te verwijzen naar de rits van crises en bijna-crisis die dit kabinet doorstaan heeft.
Dat is echter wat ik juist niet wil doen. Ik vind dat politici en media al te snel een kwestie die toch begon over de Nederlande inzet in Uruzgan breed trekken. Natuurlijk,kan mij al snel naïviteit worden verweten, door niet naar de bredere beweegredenen te kijken rondom de beluitvorming van Uruzgan. Natuurlijk, moet je politieke verhoudingen niet uit het oog verliezen, maar laat ik dan vaststellen dat politici die zich meet cynisch uitlaten over deze crisis, het meest bijdragen aan wantrouwen. Zonder de moeite te nemen de Nederlandse inzet in Uruzgan zelf goed te beschouwen, worden vlaggen uitgehangen, leugenaars ontmakerd, en geconcludeerd dat er binnen het kabinet geen vertrouwen is. Daarmee draagt een brede coalitie van politiek en media bij aan het reduceren van politiek tot een onduidbaar vat, dat kan worden ingezet als bliksemafleider bij elke inhoudelijke vraag.
Dat Uruzgan een grote spelbreker (of is het een spelkatalysator?) zou kunnen zijn, wisten we natuurlijk al lang. Minister Eimert van Middelkoop heeft al veel eerder dan Miniter Bos zijn mond voorbij gepraat over een mogelijke verlenging. De verklaring van Miniter Bos namens de PvdA vannacht leek heel inhoudelijk te zijn, het PvdA kabinetsdeel houdt zich immers aan wat al in het regeringsakkoord in 2007 is afgesproken. Maar feit is ook, dat Bos buiten het het kabinet de discussie en besluitvorming op scherp heeft gezet. (CDA fractievoorzitter Geel noemt dit een onnodig 'politiseren', wat natuurlijk onzinnig is, natuurlijk is alles wat het kabinet doet politiek.) Door Bos' uitspraken heeft hij ook willens en wetens het terrein betreden van Van Middelkoop, wie hierom meer blaam treft laat ik maar in het midden. Het CDA, bij monde van de Minister-President, lijkt het het eigenlijk helemaal niet over Uruzgan te gaan, immers, hij stelt: zonder vertrouwen is geen collegiaal bestuur mogelijk. Dat zal wel zo zijn, maar het maakt mij er niet minder cynisch om, waarom maken we überhaupt besluiten om Uruzgan, als teken van onderling vertrouwen in het kabinet? Nu gaan we hameren op eerder gemaakte afspraken, die nooit helder waren. Immers wat is een regeringsakkoord waard, sinds wanneer geldt die als draaiboek; daar wordt alleen naar vewezen als het zo uitkomt. Of we hebben het over de procedure, alsof de procedure rond het nog te nemen besluit over Uruzgan schandaliger is dan hoe we in een Irakoorlog verzeild zijn geraakt. Nee, Uruzgan sec rechtvaardigt m.i. geen val van het kabinet.
Dat het toch gebeurd is bovendien moeilijk te verdragen vanuit het perspectief van internationale rechtsorde. Wat wil Nederland? Uruzgan als bevestiging van de voortdurende alliantie met de VS? Het faciliteren van de transitie naar een veilig Afghanistan? Of kunnen - en moeten we überhaupt - geld en mankracht beter elders effectiever en legitiemer inzetten? Aan al deze vragen gaan we voorbij, door concrete kwesties te trekken in een sfeer van het onduidbare vat van politieke chaos. Niet omdat besluitvorming per definitie chaos is, maar omdat we chaos willen zodat we er misschien zelf niet zo over hoeven na te denken.
Bij de aankomende Tweede Kamerverkiezingen hoeven aanstaande kandidaten weinig zorgen te hebben om deze kwesties. Want de concurrentie is gericht op het nóg meer waarmaken van het onduidbare vat, politieke chaos. Niet op inhoud. Of beter gezegd: chaos is de inhoud voor professionele makelaars in politiek wantrouwen en cynisme.
Balkenende,kabinetscrisis,Uruzgan
0 Comments:
Post a Comment