Tonight the Dutch government coalition of Social Democrats, Christian Democrats and Christian Union broke up, seemingly over the continuation of the Dutch military contribution in the Afghan Uruzgan province. I have been too long away from the Netherlands to comment and analyse this break-up in detail. I would too easily refer to too general features like 'a lack of trust', the favorability of the broader 'political climate' and I could refer to a long list of political crises that has challenged this government.
However, this is not how I want to address this item. I think that politicians and media are too quick to reframe the Dutch involvement in Uruzgan into a broader frame of political crisis and crisis of legitimacy. I am well aware that I could easily be judged for being too naive for not considering the submerged motivations impinging on the decision-making on Uruzgan. Of course, one should not lose political positions out of sight, but let me observe that politicians who are most cynical about this crisis, are the very ones who most fervently feed distrust in politics. Without substantially weighing the pros and cons of the Dutch involvement in Uruzgan, the fall of the government cabinet has been applauded as the end of the 'worst cabinet in history', liars have been exposed, en statements have been made about the low level of trust within the governing coalition. This way a broad coalition of politicians and media work together to reduce a substantial political issue to an empty container, to be deployed as a diversion to any substantial political question.
That Uruzgan turned out to be a political hurdle was no surprise. Christian Union Minister of Defense, Eimert van Middelkoop , prematurely brought up the question in September last year. Social Democratic Minster of Finance and deputy PM, Wouter Bos, again took this issue up in a television interview, stating that he and his party will not allow for a continuation of the Dutch Afghanistan mission. Minister Bos’declaration after tonight’s break-up, seemed be very substantian, about the Social Democrat’s abide by the government’s installation memorandum in 2007. However, Minister Bos heated up the discussion and decision-making process, by addressing his position on Uruzgan in the media instead the government cabinet. (Christian Democratic leader in the lower house, Pieter Geel, calls this an unnecessary 'politicizing', which is kind of awkward considering the fact that everything a government does is political.) By addressing the issue of Uruzgan in public, Bos has purposefully tread the field of competence of Van Middelkoop, the question who is to blame for this I will leave open. The Christian Democrats, by wording of MP Balkenende, do not seem to think the current crisis has much to do with the Uruzgan mission, rather: without trust in the governing coalition, no unified government is possible. To me this sounds too general and too much of a truism, but it does not make me less cinical; are we in Uruzgan to show mutual trust within the Dutch governing coalition? I expect that the discussion will continue a bit about breaking promises made in the 2007 installation memorandum of, but since when is a that document a blueprint for goverment; it is usually only referred to if it happens to suit a political stance. Or maybe the discussion will be about the wrong- or rightness of the followed procedure, as if the decision-making procedure to follow about Uruzgan is more of a shame than the way an earlier Balkenende led government decided to support the Iraq invasion. The issue of Uruzgan itself does not seem to be a greater reason for the break-up of this coalition than other issues.
That the coalition still broke up without a more concrete discussion about the pros and the cons of the Dutch mission in Afghanistan is most unfortunate from the perspective of international stability, security and rule of law. Wat is the role that the Netherlands sees for itself in international relations? Should a continue Uruzgan mission be a confirmation of an enduring alliance with the US? Does a Dutch mission facilitate the transition to a more secure and stable Afghanistan? Should we spent funds and manpower more effectively and legitimately elsewhere? Al these questions seem to be ignored, especially in the Dutch parliament, by drawing them into a sphere of so-called political chaos and the empty container of political opportunism. Would-be candidates during the next parliamentary elections do not have to bother about substantial issues.Political content is absent. Or rather, chaos is the content for professional brokers of political distrust and cynism.
Het onduidbaar vat en de val van Balkenende IV
Ik ben te lang weggeweest uit Nederland om uitgebreide analyses los te laten op de val van Balkenende IV. Ik zou als snel terug te vallen op al te algemene duidingen als 'gebrek aan vertrouwen', 'politiek klimaat' en te verwijzen naar de rits van crises en bijna-crisis die dit kabinet doorstaan heeft.
Dat is echter wat ik juist niet wil doen. Ik vind dat politici en media al te snel een kwestie die toch begon over de Nederlande inzet in Uruzgan breed trekken. Natuurlijk,kan mij al snel naïviteit worden verweten, door niet naar de bredere beweegredenen te kijken rondom de beluitvorming van Uruzgan. Natuurlijk, moet je politieke verhoudingen niet uit het oog verliezen, maar laat ik dan vaststellen dat politici die zich meet cynisch uitlaten over deze crisis, het meest bijdragen aan wantrouwen. Zonder de moeite te nemen de Nederlandse inzet in Uruzgan zelf goed te beschouwen, worden vlaggen uitgehangen, leugenaars ontmakerd, en geconcludeerd dat er binnen het kabinet geen vertrouwen is. Daarmee draagt een brede coalitie van politiek en media bij aan het reduceren van politiek tot een onduidbaar vat, dat kan worden ingezet als bliksemafleider bij elke inhoudelijke vraag.
Dat Uruzgan een grote spelbreker (of is het een spelkatalysator?) zou kunnen zijn, wisten we natuurlijk al lang. Minister Eimert van Middelkoop heeft al veel eerder dan Miniter Bos zijn mond voorbij gepraat over een mogelijke verlenging. De verklaring van Miniter Bos namens de PvdA vannacht leek heel inhoudelijk te zijn, het PvdA kabinetsdeel houdt zich immers aan wat al in het regeringsakkoord in 2007 is afgesproken. Maar feit is ook, dat Bos buiten het het kabinet de discussie en besluitvorming op scherp heeft gezet. (CDA fractievoorzitter Geel noemt dit een onnodig 'politiseren', wat natuurlijk onzinnig is, natuurlijk is alles wat het kabinet doet politiek.) Door Bos' uitspraken heeft hij ook willens en wetens het terrein betreden van Van Middelkoop, wie hierom meer blaam treft laat ik maar in het midden. Het CDA, bij monde van de Minister-President, lijkt het het eigenlijk helemaal niet over Uruzgan te gaan, immers, hij stelt: zonder vertrouwen is geen collegiaal bestuur mogelijk. Dat zal wel zo zijn, maar het maakt mij er niet minder cynisch om, waarom maken we überhaupt besluiten om Uruzgan, als teken van onderling vertrouwen in het kabinet? Nu gaan we hameren op eerder gemaakte afspraken, die nooit helder waren. Immers wat is een regeringsakkoord waard, sinds wanneer geldt die als draaiboek; daar wordt alleen naar vewezen als het zo uitkomt. Of we hebben het over de procedure, alsof de procedure rond het nog te nemen besluit over Uruzgan schandaliger is dan hoe we in een Irakoorlog verzeild zijn geraakt. Nee, Uruzgan sec rechtvaardigt m.i. geen val van het kabinet.
Dat het toch gebeurd is bovendien moeilijk te verdragen vanuit het perspectief van internationale rechtsorde. Wat wil Nederland? Uruzgan als bevestiging van de voortdurende alliantie met de VS? Het faciliteren van de transitie naar een veilig Afghanistan? Of kunnen - en moeten we überhaupt - geld en mankracht beter elders effectiever en legitiemer inzetten? Aan al deze vragen gaan we voorbij, door concrete kwesties te trekken in een sfeer van het onduidbare vat van politieke chaos. Niet omdat besluitvorming per definitie chaos is, maar omdat we chaos willen zodat we er misschien zelf niet zo over hoeven na te denken.
Bij de aankomende Tweede Kamerverkiezingen hoeven aanstaande kandidaten weinig zorgen te hebben om deze kwesties. Want de concurrentie is gericht op het nóg meer waarmaken van het onduidbare vat, politieke chaos. Niet op inhoud. Of beter gezegd: chaos is de inhoud voor professionele makelaars in politiek wantrouwen en cynisme.
Balkenende,kabinetscrisis,Uruzgan
Dat is echter wat ik juist niet wil doen. Ik vind dat politici en media al te snel een kwestie die toch begon over de Nederlande inzet in Uruzgan breed trekken. Natuurlijk,kan mij al snel naïviteit worden verweten, door niet naar de bredere beweegredenen te kijken rondom de beluitvorming van Uruzgan. Natuurlijk, moet je politieke verhoudingen niet uit het oog verliezen, maar laat ik dan vaststellen dat politici die zich meet cynisch uitlaten over deze crisis, het meest bijdragen aan wantrouwen. Zonder de moeite te nemen de Nederlandse inzet in Uruzgan zelf goed te beschouwen, worden vlaggen uitgehangen, leugenaars ontmakerd, en geconcludeerd dat er binnen het kabinet geen vertrouwen is. Daarmee draagt een brede coalitie van politiek en media bij aan het reduceren van politiek tot een onduidbaar vat, dat kan worden ingezet als bliksemafleider bij elke inhoudelijke vraag.
Dat Uruzgan een grote spelbreker (of is het een spelkatalysator?) zou kunnen zijn, wisten we natuurlijk al lang. Minister Eimert van Middelkoop heeft al veel eerder dan Miniter Bos zijn mond voorbij gepraat over een mogelijke verlenging. De verklaring van Miniter Bos namens de PvdA vannacht leek heel inhoudelijk te zijn, het PvdA kabinetsdeel houdt zich immers aan wat al in het regeringsakkoord in 2007 is afgesproken. Maar feit is ook, dat Bos buiten het het kabinet de discussie en besluitvorming op scherp heeft gezet. (CDA fractievoorzitter Geel noemt dit een onnodig 'politiseren', wat natuurlijk onzinnig is, natuurlijk is alles wat het kabinet doet politiek.) Door Bos' uitspraken heeft hij ook willens en wetens het terrein betreden van Van Middelkoop, wie hierom meer blaam treft laat ik maar in het midden. Het CDA, bij monde van de Minister-President, lijkt het het eigenlijk helemaal niet over Uruzgan te gaan, immers, hij stelt: zonder vertrouwen is geen collegiaal bestuur mogelijk. Dat zal wel zo zijn, maar het maakt mij er niet minder cynisch om, waarom maken we überhaupt besluiten om Uruzgan, als teken van onderling vertrouwen in het kabinet? Nu gaan we hameren op eerder gemaakte afspraken, die nooit helder waren. Immers wat is een regeringsakkoord waard, sinds wanneer geldt die als draaiboek; daar wordt alleen naar vewezen als het zo uitkomt. Of we hebben het over de procedure, alsof de procedure rond het nog te nemen besluit over Uruzgan schandaliger is dan hoe we in een Irakoorlog verzeild zijn geraakt. Nee, Uruzgan sec rechtvaardigt m.i. geen val van het kabinet.
Dat het toch gebeurd is bovendien moeilijk te verdragen vanuit het perspectief van internationale rechtsorde. Wat wil Nederland? Uruzgan als bevestiging van de voortdurende alliantie met de VS? Het faciliteren van de transitie naar een veilig Afghanistan? Of kunnen - en moeten we überhaupt - geld en mankracht beter elders effectiever en legitiemer inzetten? Aan al deze vragen gaan we voorbij, door concrete kwesties te trekken in een sfeer van het onduidbare vat van politieke chaos. Niet omdat besluitvorming per definitie chaos is, maar omdat we chaos willen zodat we er misschien zelf niet zo over hoeven na te denken.
Bij de aankomende Tweede Kamerverkiezingen hoeven aanstaande kandidaten weinig zorgen te hebben om deze kwesties. Want de concurrentie is gericht op het nóg meer waarmaken van het onduidbare vat, politieke chaos. Niet op inhoud. Of beter gezegd: chaos is de inhoud voor professionele makelaars in politiek wantrouwen en cynisme.
Balkenende,kabinetscrisis,Uruzgan
Reactie Telegraaf & Gay Krant artikelen Hugo Scherff
Klik voor hier voor het Telegraaf artikel
Klik hier voor GK artikel.
Klik hier voor Gay.nl artikel.
Als voormalig bestuurslid van ChristenUnie Amsterdam begrijp ik hoe uitspraken worden verdraaid en uit de context worden gehaald. Het is betreurenswaardig hoe iemand onterecht fundamentalisme en fanatisme in de schoenen wordt geschoven, door zeer selectieve, zelfs onjuiste, berichtgeving. Er wordt de suggestie gewekt alsof Scherff gebed als vervanging ziet voor medicatie, maar dat heeft hij helemaal niet gezegd. Sinds wanneer mag niet gebeden worden? Zelfs al zou er geen directe relatie zijn tussen gebed en genezing; dan kunnen we toch nog vaststellen dat placebowerking een goed gedocumenteerd verschijnsel is? Bovendien, sinds wanneer staat persoonlijke hartsgesteldheid los van lichaamsgesteldheid? Dit is geen exclusief christelijke wijsheid, al in de Oudheid kent men het psychosomatisch adagium: mens sana in corpore sano.
Waarom dan toch deze negatieve reacties, de meeste erg redeloos, op Scherff? Kennelijk willen veel mensen iedere ChristenUnie politicus die zich uitspreekt over homoseksualiteit als idioot en redeloos wegzetten. Dit zegt minder over Scherff dan over veel van zijn critici. Dat is niet alleen jammer, maar ronduit respectloos naar Hugo Scherff toe, die ik persoonlijk ken als zeer integer. In mijn contact met Scherff merk ik dat ik met hem goed kan praten over het onderwerp homoseksualiteit en ChristenUnie. We zijn het niet altijd met elkaar eens, maar hij is zeker begripvol naar homo's toe. Hij is zelfs één van de weinige mensen binnen de ChristenUnie die homoseksualiteit op een positieve manier bespreekbaar maakt. Ik zie bij Scherff geen dogmatische verstarring, integendeel, hij betracht het onderwerp met veel tact en empathie. Ik ben er trots op dat Scherff het onderwerp niet uit de weg gaat, zijn nek uitsteekt. Als meer mensen in de partijleiding, onder bewindslieden en politici dat ook zouden doen, dan zie ik in de toekomst nog eens een goede verstandhouding tussen homo's en de ChristenUnie.
ChristenUnie,homoseksualiteit
Klik hier voor GK artikel.
Klik hier voor Gay.nl artikel.
Als voormalig bestuurslid van ChristenUnie Amsterdam begrijp ik hoe uitspraken worden verdraaid en uit de context worden gehaald. Het is betreurenswaardig hoe iemand onterecht fundamentalisme en fanatisme in de schoenen wordt geschoven, door zeer selectieve, zelfs onjuiste, berichtgeving. Er wordt de suggestie gewekt alsof Scherff gebed als vervanging ziet voor medicatie, maar dat heeft hij helemaal niet gezegd. Sinds wanneer mag niet gebeden worden? Zelfs al zou er geen directe relatie zijn tussen gebed en genezing; dan kunnen we toch nog vaststellen dat placebowerking een goed gedocumenteerd verschijnsel is? Bovendien, sinds wanneer staat persoonlijke hartsgesteldheid los van lichaamsgesteldheid? Dit is geen exclusief christelijke wijsheid, al in de Oudheid kent men het psychosomatisch adagium: mens sana in corpore sano.
Waarom dan toch deze negatieve reacties, de meeste erg redeloos, op Scherff? Kennelijk willen veel mensen iedere ChristenUnie politicus die zich uitspreekt over homoseksualiteit als idioot en redeloos wegzetten. Dit zegt minder over Scherff dan over veel van zijn critici. Dat is niet alleen jammer, maar ronduit respectloos naar Hugo Scherff toe, die ik persoonlijk ken als zeer integer. In mijn contact met Scherff merk ik dat ik met hem goed kan praten over het onderwerp homoseksualiteit en ChristenUnie. We zijn het niet altijd met elkaar eens, maar hij is zeker begripvol naar homo's toe. Hij is zelfs één van de weinige mensen binnen de ChristenUnie die homoseksualiteit op een positieve manier bespreekbaar maakt. Ik zie bij Scherff geen dogmatische verstarring, integendeel, hij betracht het onderwerp met veel tact en empathie. Ik ben er trots op dat Scherff het onderwerp niet uit de weg gaat, zijn nek uitsteekt. Als meer mensen in de partijleiding, onder bewindslieden en politici dat ook zouden doen, dan zie ik in de toekomst nog eens een goede verstandhouding tussen homo's en de ChristenUnie.
ChristenUnie,homoseksualiteit
Skiing in Beijing?
Well not exactly... Wanlong ski resort, in Chongli county is about 300 km NW of Beijing, in Hebei province. The resort is new and modern, mainly serving the new rich of Beijing and expats. The prices are hefty - by Chinese standards - I paid 400 RMB (45 Euro) for four hours of skiing, but that includes rental of ski equipment and ski wear. My friends who had 1.5 days passes, paid around 700, including rental. There are many slopes at different levels, although I didn't try most of the tracks, too difficult for a beginner. When we were there, the resort was not too crowded, no waiting lines for the ski lifts.
Chongli district is also worth a visit. Some of the villages around are nameless, only numbered. Interestingly, many villages seem to have churches, built in the republican era. It seems like missionaries have been quite active in this part of Hebei Province. In the mountains around Chongli we saw many houses carved in the cliffs now used as barns.
If it gets too cold, try one of the hotpot places, I had some of the best hotpots ever in Chongli, with beef or lamb or the spine of a sheep.
Chongli district is also worth a visit. Some of the villages around are nameless, only numbered. Interestingly, many villages seem to have churches, built in the republican era. It seems like missionaries have been quite active in this part of Hebei Province. In the mountains around Chongli we saw many houses carved in the cliffs now used as barns.
If it gets too cold, try one of the hotpot places, I had some of the best hotpots ever in Chongli, with beef or lamb or the spine of a sheep.
Subscribe to:
Posts (Atom)