Na meer dan tien jaar blijven partnerschapsregistratie en homohuwelijk filosofisch-linguïstische ijkpunten voor het opdelen tussen goed en kwaad. Dat blijkt weer eens uit een RD commentaar van 26 maart 2010, over tien jaar homohuwelijk. Als je schrijft: "Het homohuwelijk ...Wie daaraan went, miskent bijbelse, historische, culturele, en internationaal-juridische bezwaren." Dan denk ik... je hebt nog heel wat uit te leggen... Of, misschien ook niet, immers het homohuwelijk is een magisch, symbolisch anker voor de zelfrechtvaardigende christen; die staat boven rationele uitleg.Het is bedroevend hoe homo's omwille deze zelfrechtvaardiging met zulk gemak worden afgeschilderd als een kerk- en maatschappijondermijnend collectief. Individuele homo's worden per definitie als representant van 'de homobeweging' gezien. Zo wordt over de ruggen van homo's de heiligheid van de eigen kring bevestigd. (Welke rol rest God nog in de heiliging?)
Ondertussen verhullen sommige broeders en zusters door dit magisch symbolische discours, het strijden en het lijden van individuele homo's, of zo men wil: het strijden en het lijden van 'mensen die worstelen met homoseksuele gevoelens'. Deze mensen zijn geen exponent van 'de homobeweging', evenmin kunnen zij uit de voeten met een hard magisch symbolisch discours dat hun geen tussenweg laat tussen zwart/wit, wij/zij, redding/verdoemenis... leven/dood.
Wanneer spreken deze broeders en zusters over mensen. Is er de intentie om echt de harten van mensen te begrijpen. Is er de intentie om mensen te overtuigen door liefde (en zelf overtuigd te worden door liefde)? Of tekenen we dikke scheidslijnen tussen 'wij' en 'zij'? Ik heb verdriet over het stukje christendom dat zo haar redding boven dat van anderen wil bewerken.
No comments:
Post a Comment